My complaint:

Mijn zoon van 30 jaar werd onwel op 13 december 2011 s morgens,overgeven pijn op de borst uitval linker arm duizelig.112 gebeld want het ging niet goed.De centrale vond het niet nodig om een ambu te laten komen,zou wel hyperventilatie zijn,notabene liep mn zoon voor hartonderzoeken in het ziekenhuis.Mijn schoondochter moest maar naar de huisartsenpost gaan,daar werden maagzuurremmers mee gegeven.Omdat hij steeds moest overgeven.Mijn schoondochter ging haar kindje even halen,hooguit 3 minuten,toen ze terug kwam lag mn kind op de grond,en stierf voor hun ogen.Dit was anderhalf uur na de eerste melding bij 112.Daarna kwam de ambu wel,en na twee uur reanimeren moesten ze opgeven,het was te laat.Hij had nog een kans gehad als 112 direct de eerste keer was gekomen,dan hadden ze hem met spoed kunnen opereren.Wij blijven met vragen zitten,en voelen ons zo boos,want hoe in gods naam kan iemand via de telefoon zien wat iemand mankeert,en hyperventilatie heb ikzelf ook gehad,ben je benauwd,maar heb je geen uitval en het gevoel of er een olifant op je borst zit,zijn klachten waren de klachten voor een hartinfarct,en we bellen niet voor de flauwe kul.We willen antwoorden op onze vragen,mijn kind en de man van mn schoondochter en vader van zijn driejarig meisje krijgen we niet terug,maar dit willen we opgelost zien,want we zijn mensen,en zo willen we behandeld worden.

Desired solution:

Ik wil een gesprek met die bewuste centralist,van die ochtend,ik wil degene spreken onder 4 ogen.Ik wil dat degene op zijn/haar fouten gewezen wordt,de verantwoording lag op dat moment bij hem/haar,ik wil dat hij/zij ter verantwoording wordt geroepen in mijn bijzijn.Dit ben ik verplicht tegenover mijn kleinkind en schoondochter.Ik wil weten wie over het leven van mijn kind beslist heeft op dat moment.En zo wil ik het hoe dan ook.