My complaint:

Ik ben vorig jaar december 2011 naar uitval van mijn lichaam door de huisarts met spoed naar het westeinde gestuurd. Nou toen ik op de eerste hulp aankwam zat er niemand in de wachtruimte het was immers 9 uur in de ochtend op een vrijdag. Ik moest een algeheel onderzoek krijgen inclusief een MRI scan. Na 4 uur te hebben gewacht kon er eindelijk een CT scan gemaakt worden, want een MRI scan zat er voorlopiig niet in. Ze hadden wel met zogenaamde SPOED mij op een wachtlijst gezet, maar dat zou binnen een paar dagen wel moeten lukken. Nou op de CT scan was inderdaad iets te zien en ze besloten om mij op te nemen. Na 9 uur was ik eindelijk boven op de kamer. Hier was er een zwaar chagrijnige zuster die mij te woord stond. Emaal aan de benodigde apparatuur gekoppeld, kwam er nog een arts kijken. Ik heb netjes gevraagd wanneer er eigenlijk een MRI gepland stond. IK heb toen het antwoord gekregen dat het het weekend kerst was en dat ze het niet wisten. Het kon nog wel 3 weken duren. (en dat is dus met SPOED). Ik voelde me in de zeik genomen, want als ik dat had geweten was ik wel na een ander ziekenhuis gegaan, maar in de avond kan je helemaal nergens meer terecht voor een MRI scan. Ik was nogal verdrietig en ipv dat je een patient gerust stelt oid kwam de zuster naar mij toe en begon alsof zij een arts was gelijk met een diagnose. Ik heb haar direct erop gewezen dat zij geen arts was. De volgende dag kreeg ik van de arts die mij bezorgt weer een ander verhaal te horen dan de dag ervoor. Ik moest met kerst blijven. Ik ben hier toen niet mee akkoord gegaan, want de reden dat ik daar bleef was omdat ik op een MRI scan aan het wachten was volgens hun. Nou als er met kerst geen scans worden uitgevoerd en enkels bij hele erge spoed, dan had het naar mijn inziens geen zin om daar te blijven. Ik ben toen boos geworden, omdat ze allemaal met een ander verhaal komen en ik daar totaal geen wijs uit werd. De arts heeft mij toe ontslagen. Na het weekend ben ik echter weer terug gegaan want op een MRI scan poliklinisch wachten duurt zo’n 3 maanden. Gelukkig werd ik toen beter te woord gestaan met een stuk meer duidelijkheid. Na vier dagen nog te hebben gebleven werd ik weer ontslagen. Ik heb toen om een bewijs gevraagd omdat ik mijn examens zou missen door opname en de verder ongemakken die ik nog had. Ik kreeg toen een hele mooie envelop. Ik heb deze echter pas open gemaakt toen ik thuis was. Er zat een heel mooi handgeschreven brief je in. Ik had in het ziekenhuis gelegen 23-12-2012, 24-12-2012 en 27 tm 30-12-2012 (EEN JAAR LATER DUS ) daarnaast was het niet geprint op orgineel briefpapier en stond er ook geen stempel op. Ik ben een paar dagen later weet terug gegaan om om een nieuw exemplaar te vragen. Nou ik heb wel 9 x terug moeten komen, want er was nog twee x iets niet goed. Daarnaast hadden zij mij verzekerd dat ik mij geen zorgen hoefte te maken over de inhoud van het briefje voor school tijdens mijn eerste opname. In Nederland is het zo dat artsen niet mogen schrijven dat je niet kunt werken of niet deel kunt nemen aan examens, dat mag alleen een bedrijfsarts. Ik heb hun van te voren gemeld dat dit noodzakelijk is voor het afmelden van examens in Belgie waar ik studeer. Nou, het zou allemaal in orde komen etc etc. Als ik dit van te voren had geweten dat dat niet kon, dan was ik naar een Belgisch ziekenhuis gegaan. Zij hebben mij dus onder valse voorwenselen daar gehouden. Ik ben toen heel kwaad geworden en wilde mijn hele medisch dossier hebben. Ik ben wel 9x langs moeten gaan bij het zh, want elke keer was het niet in orde. Een paar maanden later moest in het in het Anthonius nogmaals een MRI laten maken. Ik moest mij ontdoen van mij kleding en mevrouw de radioloogassistent stond binnen een minuut alweer binnen. Zegt ze tegen mij dat flot ook niet erg. Toen ben ik heel kwaad geworden, want je laat immers niet voor niks een MRI van je hoofd maken. Verder heeft de neuroloog Berger-Plantinga een diagnose bij mij gesteld, die in feite nog helemaal niet gesteld kan worden. IK GA NOOIT MEER NAAR DIT ZIEKENHUIS.

Desired solution:

Doe wat aan de communicatie.
Laat personeel communicatielessen volgen.
Laat artsen niet zomaar wat zeggen