My complaint:
Mijn partner is ongeveer 1 jaar geleden thuis komen te zitten. De burnout kwam hard aan. De manier waarop de betreffende arts met mijn partner omging was echter des te harder. Wij woonde nog niet samen. Door deze burnout is mijn alles kwijt geraakt. Volgens zijn arts bij het uwv kon hij gewoon werken want we hadden allemaal last van de crisis. (Gelukkig is niet half Nederland zijn huis en baan kwijt en alles wat erbij kwam kijken)
Bij het UWV in Utrecht is hij gewoon schofterig behandeld. Zijn “arts” (waarvan gezegd wordt dat het niet echt artsen zijn) was niet begripvol. Hij zou gebeld worden door een reintegratiecoach. Deze heeft nooit contact gezocht met hem. Nu heeft mevrouw hem beter gemeld (terwijl hij niet beter is en ook vanuit de psycholoog dit zwart of wit heeft staan). met als gevolg dat hij een sollicitatieplicht heeft. Ook nu gaf de betreffende dame aan dat zijn reintergratie coach contact op zou nemen met hem, wat wederom niet gebeurd is.
Mijn partner is nu zelf naar een inloopdag geweest en hier vertelde ze hem dat hij eigenlijk nu achter het net vist. Hij kreeg een telefoonnummer waarnaar hij moest bellen. Zo gezegd zo gedaan en vervolgens werd mijn partner naar het kastje van de muur gestuurd. Mijn partner WIL werken, maar het UWV in Utrecht werkt niet mee. Zij hebben te weinig mensen en hij moet blijven solliciteren (want dat is hij verplicht) en over 2 maanden krijgt hij een werkcoach toegewezen, tenzij hij voor zichzelf wilt starten. Ohw ja, en de reingratiecoach heeft hij zoals het er nu uitziet geen recht meer op! Maar dit op eigen houdje starten dat kan hij niet.
Voor iemand die dit nog nooit mee gemaakt heeft een dergelijk traject en iemand die wil werken, is dit toch wel erg onproffessioneel en erg respectloos verlopen.
Desired solution:
Een gesprek met de betreffende "arts" die mijn partner heeft beter gemeld met een meerdere erbij en de betreffende reingratiecoach waarin een excuses gemaakt wordt en mijn partner zo snel mogelijk op weg geholpen wordt om aan de slag te gaan.
