My complaint:

Op woensdag 4 september 2013 liep ik de Blokker winkel in Gouda aan de Kleiweg 24 binnen. Ik wilde een koekenpan kopen. Ik pak de pan van de rek en loop naar de kassa. Er staan geen andere klanten bij de kassa om af te rekenen. Dat komt goed uit. Ik hoef niet te wachten.

Er staan twee vrouwen bij de kassa. Ze wilden later hun namen niet geven, dus ik moet ze beschrijven. Dat is altijd een subjectieve aangelegenheid. Ik beschrijf wat ik zag. Het is niet mijn bedoeling om iemand te beledigen. Er was een oudere vrouw van rond de zestig jaar (misschien over de zestig). Ze was dik. Ze heeft een zuur en lelijk gezicht. Meer kan ik er ook niet van maken. Ze is enorm grof en onvriendelijk. De andere vrouw was jonger. Een pupil van de oudere vrouw, naar bleek later. Ze was ook dik en onvriendelijk.

Ik kom met de koekenpan aan bij de kassa. Ik leg de koekenpan neer op de toonbank en wil afrekenen. Ik word echter totaal genegeerd door de twee vrouwen. Ik geloof mijn ogen niet. Misschien verbeeld ik me dingen. Ik wacht. Na vijf minuten (!) loopt de oude vrouw weg. De jongere vrouw die achterblijft, kijkt recht voor zich uit, alsof ik niet besta. Ze doet niks. Ze is nergens mee bezig. Ze kijkt alleen strak recht voor zich uit. Kan het nog raarder? Wat is hier aan de hand? Dan begint het me een beetje te dagen. Om de een of andere reden haat ze me. Ze is me met opzet aan het negeren. Als ik haar na nog eens een paar minuten wil aanspreken, schiet ze ineens wakker. Of ik wil afrekenen. Ik overhandig haar het geld. Dan gooit ze het wisselgeld op de toonbank. Ze overhandigt het wisselgeld niet, maar gooit het op de toonbank naar me. Nu valt het muntje eindelijk bij me. Ik heb een hoop getolereerd, maar als het op deze manier moet, dan hoeft het niet.

Ik zeg: “Ik hoef de pan niet meer. Ik wil mijn geld terug.” De vrouw vraagt me niet waarom ik de pan ineens niet meer wil. Dat is veelzeggend. Ze wist de hele tijd dondersgoed waar ze mee bezig was. Daarom is ze totaal niet verbaasd dat ik de pan niet meer wil. Ja mevrouw/meneer, dit is blinde haat.
Zij: “Dan heb ik uw naam en adres nodig. U moet op de bon uw naam en adres schrijven”.
Ik: “Die krijgt u niet”. Ik ga deze enge vrouw mijn naam, en zeker mijn adres, niet geven. Ik krijg de bibbers als ik eraan denk dat dit monster te weten komt waar ik woon. Verder, ik draai de koop direct terug. De wet zegt nergens dat ik de winkelier mijn adres en naam moet geven.
Zij: “Dan krijgt u uw geld niet.”
Ze roept de oude vrouw. De oude vrouw bevestigt dat ze mijn naam en adres moet noteren, anders krijg ik mijn geld niet.

De oude vrouw komt erbij. Ze zegt: “Ze heeft zich keurig gedragen”. Dat is vreemd. Ik heb het met de oude vrouw helemaal niet gehad over het gedrag van haar pupil. Ze vraagt niet wat het probleem is. Waarom zegt ze dan “Ze heeft zich keurig gedragen”. Tenzij ze wist waar ze met opzet mee bezig waren. Namelijk hun persoonlijke frustraties en haat botvieren op (bepaalde) klanten (in dit specifieke geval mij) van Blokker.

Wederom sta ik daar mijn tijd te verdoen. Ik krijg mijn geld niet. De hatelijkheid en de onbevreesdheid waarmee uw medewerksters hun hatelijke gedrag uiten spreken boekdelen. Dit hebben ze eerder gedaan, en ze zijn ermee weggekomen. Dat zegt een hoop over degene die verantwoordelijk is voor de betreffende vestiging. Doet me denken aan de grofheid en de ‘rücktsichtloosheid’ van de nazi’s in de tweede wereldoorlog.
Ook de zinloosheid van het gedrag van uw medewerksters heeft parallellen met het zinloze haat (en geweld) van de nazi’s.
Waarom kun je niet gewoon artikelen afrekenen? Wat is je probleem? Klant komt met artikel. Reken het af. Klant gaat tevreden weg. Nee, ga eerst de tijd van de klant en de tijd van je werkgever voor tien minuten verdoen. Ga de klant vervolgens net zo lang treiteren tot hij/zij het een waardeloze winkel vindt, en er nooit meer terugkomt.

Ik probeer een oplossing te vinden. Ik zeg daarom tegen de jongere vrouw: “Schrijf uw naam op de bon, dan weet ik bij wie ik de pan heb achtergelaten”.
De oudere vrouw krijst: “U geeft uw naam niet, dan krijgt u haar naam ook niet”. Dit is geen zakendoen. Dit heeft niets meer met fatsoenlijke mensen, laat staan geestelijk gezonde mensen te doen. Ik hoor en zie pure haat in haar stem en ogen. Alle reden en logica zijn weg. Dit is meer dan alleen persoonlijk tegen mij. Dit is blinde haat tegen een heel volk. Ik ben de verkeerde winkel binnengestapt, op het verkeerde moment. Het maakt niet uit wat ik had gedaan. De uitkomst zou altijd hetzelfde zijn geweest.

Geachte heer, ten eerste werk in niet bij Blokker, dus hoef ik mijn naam als klant niet te geven.
Ten tweede, wil zij mijn geld niet teruggeven. Ik laat iets waardevols achter bij haar. Daarom heb ik haar naam nodig. Niet andersom. Echter dit soort mensen is nooit vatbaar voor reden en logica. De haat overheerst alles.

Het is zinloos. Ik pak de retourbon, en ik loop de winkel uit. Ik hoor de oude vrouw nog krijsen dat ik de retourbon niet mag meenemen. Ik denk bij mezelf: dus je wilt mijn geld en de retourbon houden. Als ik op klaarlichte dag bestolen wil worden, dan ken ik andere manieren.

Geachte heer/mevrouw, Blokker is een vrij groot bedrijf. U als eigenaar, of CEO, kan niet altijd overal alles in de gaten houden. Echter ik weet dat als ik aan het hoofd van een dergelijk bedrijf stond, ik dit soort zaken wel zou willen weten.
Ik draai de koop terug. Ik raak daarmee niet de twee vrouwen die hun persoonlijke frustraties en haat botvieren op klanten van Blokker, maar de keten Blokker zelf. Dat is niet mijn bedoeling. Vandaar dat ik u aanschrijf.

Ik heb ook een maatschappelijke verantwoordelijkheid tegenover mijn medemens. Ik kan niet met goed geweten anderen uw winkel binnen laten gaan met de twee monsters achter de kassa. Daarom staat deze zaak op ‘www.klacht.nl’

Desired solution:

Mijn geld terug. Betreffende personeel in de WW.