My complaint:

Ik ben een jonge vrouw van 23 met twee jonge kinderen en door een relatiebreuk ben ik genoodzaakt om bij de sociale dienst aan te kloppen. Maar het enige wat ik nu al weken hoor is dat ik nog maar 23 ben….. Ik krijg van alles opgelegd om te doen en voldoe hier keurig aan, maar na 4 weken loop ik nog steeds tegen een enorme deur aan….. Ik vind het schandalig dat dit in Nederland gebeurd. Ik ben een Nederlandse vrouw in nood en helaas zoals het nu lijkt moet je een asiel zoeker zijn om in dit land geholpen te worden. Ik wordt van kastje naar de muur gestuurd om eten voor mijn kinderen te kunnen krijgen, maar tot op heden niets. Als ik mijn kinderen verwaarloos komt de kinderbescherming om de hoek kijken, maar de sociale dienst heeft hier schijnbaar wel recht toe om kinderen willens en wetens zonder eten te laten zitten. De boosheid en de machteloosheid mijnerzijds is enorm. De grote vraag hoe nu verder….. Ik hoor daarbij steeds of mijn ouders niet kunnen voorschieten. Hoe kan dit uberhaupt gevraagd worden in een land waar crisis de boventoon voert! We zijn wel heel ver van ons zelf vandaag gegaan en helpen anderen wel, maar onze eigen burgers laten we stikken met de gedachte dat wij in een rijk land wonen, maar waar armoede om de hoek van de straat ligt. Mijn klacht is dan ook dat ik wordt behandeld als een last en ze er niet wordt geluisterd naar mijn dringende hulp vraag. Waar staat het woord sociale, van sociale dienst nu nog voor, want de instantie is in alle opzichte alles behalve sociaal.

Desired solution:

De oplossing dat ik nu geholpen wordt, want ik zal toch mijn kinderen moeten voeden en er zullen toch luiers moeten komen.
Nu ben ik aan het eind van mijn kunnen en steven ik af op een overspannen toestand. Ik zit met het verwerken van een relatie breuk en met de vraag hoe nu verder. Hoeveel kan een mens nog hebben.....