My complaint:

Op 11 mei 2011 ben ik met Transavia vluchtnummer 779 vanaf Groningen, naar Cran Canaria gevlogen.
In het vliegtuig gebeurde het volgende:

Achter mij zat een dame die hete thee over haar benen kreeg. Een andere passagier wankelde met de hete thee in haar hand met als gevolg de voorgenoemde dame
hete thee over haar spijkerbroek kreeg. Ze ging naar voren om de purser om hulp te vragen. Deze gaf haar wat papieren doekjes om de broek te deppen. Daarna ging de purser gewoon door met in het vliegtuig koffie en thee enz. rond te brengen. De dame was wat aan het deppen op haar kletsnatte spijkerbroek, maar niemand hielp haar verder.
Ik ben er naartoe gegaan en vroeg haar of ze ook pijn had. tenslotte kan er verbranding op de bovenbenen plaatsgevonden hebben. Ze zei dat ze nog niet echt pijn voelde, Maar mij is bekend dat pas later de pijn komt. Ook moest ze nodig naar het toilet, maar durfde de deur niet te sluiten omdat ze bang was dat ze zich niet kon redden op het toilet. Ze was zwaar reumatisch, zo vertelde ze mij.
Ik bood aan haar te hlpen, door de deur op een kier te laten en het tussengordijn naar de cabine dicht te houden. Een van de stewadessen had bezwaar omdat ze dat lastig vond. Ik heb haar uitgelegd wat er aan de hand was, en na wat geharrewar mocht het gordijn even dicht. Ook vroeg ik haar om koud water. Dat zit in de kraan op het toilet was haar antwoord en weg was ze. Ik ben naar de purser gegaan en na overleg gaf ze me haar fles drinkwater en nieuwe papieren zakdoeken, zodat ik de bovenbenen van de dame af kon koelen. deze waren , nadat we de spijkerbroek voorzichtig omlaag getrokken hadden, al helemaal rood. Het kabinepersoneel ging ondertussen gewoon door met mensen bedienen in het vliegtuig en keken verder niet naar ons om.

Uiteindelijk deed de dame
de spijkerbroek weer aan en is op haar plaats gaan zitten.
Na een kwartier kreeg ze inderdaad behoorlijk pijn en zijn we weer gaan kijken. Inderdaad waren de benen behoorlijk rood geworden. De broek moest uit. Ik heb haar mijn legging, die ik onder een jurkje aan had, gegeven. Eerst moest ik echter weer de pirser vragen naar de verbandkist, om te kijken of er brandzalf in zat. gelukkig was dit aanwezig. Verder heb ik gevraagd naar ijsgekoeld water. dat was even een probleem tot ik haar op het idee bracht dat de wijnflesjes toch met ijsblokjes gekoeld werden. Snel drukte de purser een paar servetjes in de bak met ijsblokjes, gaf die aan mij en weg was ze weer.
Uiteindelijk , na een poosje afkoelen en de brandzalf op de zere plekken is de dame gaan zitten, maar de pijn bleef natuurlijk. Op mijn aanraden is alles op papier gezet, voor eventuele gevolgen. Wel heb ik de dame aangeraden, direkt naar de dokter te gaan als ze in haar hotekl aankwam.

Waarom vertel ik dit verhaal. De reden is deze. Hoe kan het gebeuren dat ik als passagier , eerste hulp moest verlenen en de bemanning niet weet wat ze moeten doen. En er ook niet echt de tijd voor namen.
Ik kan me voorstellen dat ze, net als ik in mijn bedrijf, bedrijfshulpverlening hebben gehad. Wat me nog het meest stoorde was, dat er niemand verder hulp bood en ik steeds moest vragen om bepaalde dingen zoaks water, doekjes en brandzalf. Ze gingen gewoon door met hun werk en tussendoor vroegen ze, als ze het niet te druk hadden en er toevallig moesten zijn, hoe het ging.

Zelfs een van de piloten kwam toevallig lans, ik vroeg hem naar de eerstehulpkist. Zijn antwoord was dat ik deze aan de purser moest vragen.

Al met al vond ik het een slechte opvang van een patient. Ik weet niet hoe het met de dame is afgelopen. Wel hoop ik dat de verbranding niet te erg was.

Persoonlijk vond ik het niet erg om te helpen, maar ik weet wel een ding. Als ik weer ga vliegen, hoop ik niet dat mij iets overkomt. Want op wie moet ik rekenen, in ieder geval niet op de cru in het vliegtuig.
Eigenlijk wilde ik alles laten zoals het was, maar uiteindelijk vond ik toch dat ik dit incident moest melden. Misschien helpt het om uw bemanning wat alerter te maken.

Marie Anne van der Meer Keuter
Hoofdstraat 1
9451BA Rlde

Desired solution:

betere hulpverlening, aandacht en betrokkenheid. En vooral vriendelijkheid.