My complaint:

Geachte mijnheer, mevrouw,

Ik heb een prachtige zoon van 16 jaar, hij is op het eerste gezicht een stoere bink met een leuk koppie, wel wat klein voor zijn leeftijd maar aan de buitenkant is niks te zien. Van binnen is het een mannetje die eigenlijk alleen maar tegenslagen kent. Tegenslagen door de hele maatschappij.
Vanuit de speciaale basisschool ging donny naar speciaal voorgezet onderwijs, vanuit dag 1 ging het eigenlijk al bar slecht. Hij werd gezien als een lastig kind en met de dag ging het slechter. Hij sliep slecht het eten ging niet meer, heel down, ik zag mijn kind steeds dieper in een dal zakken. ik had al bezoek gebracht bij 4 psychiaters in der loop van de tijd, want ik als moeder wist dat hij anders was. Bij alle diagnose werd mijn verteld angstoornis. die angsten werden op het voortgezet onderwijs zo heftig dat ik naar me huisarts ben gegaan en er op stond dat hij onderzocht werd in het ziekenhuis. na allerlei onderzoeken kreeg ik de verwijzing dat ik naar zonnenhuizen moest en daar gingen ze kijken wat voor behandeling. het advies om donny niet meer naar school te doen volgde ik trouw op. don liep thuis en ik trouw de behandeling volgen. na de 2de intake gesprek werd mijn verteld dat ik donny medicatie moest geven waarop ik stellig zei hoe kan u medicatie geven als er geen diagnose gesteld is, ik ga hier niet in mee. (natuurlijk werd ik als lastig beschouwd) maar als het om me kind gaat wil ik graag lastig zijn.
Het onderzoek duurde 1 jaar en ik heb na veel contact met leerplichtbeamte gezamelijk gezocht naar oplossing. dit was geen makkelijke opgave maar hadden een school gevonden die het wel proberen eerst halve dagen.
Toen het eind van het onderzoek besproken werd heb ik alle betrokkenen gevraagd hierbij te willen zijn. De huisarts leerplicht psychiaters van zonnehuizen behandelaars, de hele club was benieuwd wat de diagnose was.
Eigenlijk gelijk werd medegedeeld dat ik niet intesief meewerkte aan donny zijn behandeling omdat ik niet de medicatie gaf op het moment dat het me opgedragen werd. (ik moet u hierbij zeggen dat ik op een moment overstag ben gegaan en probeerde de medicijnen te geven om te kijken of hij iets meer zou opknappen, dag 1 ging mega goed (spijt dat ik had dat ik niet eerder was begonnen, dag 2 down en stil, dag 3 liep me zoon richting spoor had hele rare gedachten. hierop werd mijn verteld gelijk te stoppen)maar om terug te komen op de uitslag. hadden ze besloten dat don in depressie zat en uit huis geplaatst moest worden voor opnamen. ik werd boos en ging hier zeker niet mee akkoord.
ik vertelde hun dat ik niet een mama was die zomaar met hun onzin mee ging en zal vechten als een tijger. Me gevoel zei me dat het allemaal niet klopte en daar week ik niet vanaf.
na maanden kreeg ik uit eindelijk een excuus brief van zonnenhuizen, en enige tijd later was zonnenhuizen failliet verklaard. dit maakte me woest, want hoeveel kinderen zitten daar onnodig.
geloof me ik ben zo dankbaar voor me moedergevoel die me in deze tijd nooit in de steek heeft gelaten.
Donny ging het proberen op zijn nieuwe school. 2 ochtenden in de week maar vervoer kon niet geregeld worden, dus ik bracht hem om half 9 in de ochtend, kwam thuis kon ik weer terug want de reis was 3 kwartier. Ik haalde hem dan weer op. Dit was eigenlijk niet te doen maar ik was blij met deze poging.
Dit heb ik een half jaar volgehouden en gesmeek of hij ajb met vervoer gehaald kon worden. Door leerplicht werd dit geregeld. Maar zelf moest ik hem wel brengen. ik deed het met liefde maar werk moest ik opgeven want don was thuis of ik moest hem naar school brengen.
Hij heeft paar maanden op school gezeten maar dat was moeizaam. Daarbij kwam er uit dat hij zo erg met zijn lengte zat en zich niet fijn voelde.
Ik weer verwijzing gevraagd bij mijn huisarts die gaf een verwijzing naar ander ziekenhuis.
Daar zat een dokter met hart en nier, een dokter die haar vak goed verstaat.
Inmiddels bleef don het proberen maar hele dagen naar school was niet haalbaar. Er werd verteld dat na 12 uur zwakte don zo af en is het op bij donny.
dus 3 uur school was max.
De onderzoeken in het ziekenhuiis was schrikken maar wel een bevestiging van mijn gevoel
Donny heeft kleynfield symdroom ook wel XXY genoemd, donny heeft 2 afwijkingen aan zijn chromosonen, waarvan 1 het leerprobleem verklaard, de andere afwijking is wereldwijd niet bekend. en donny heeft autisme!!!!! Nu komt het ergste als don alleen XXy oftewel kleynfield symdroom zou hebben is dat vreselijk of alleen autisme is ook dat vreselijk. Maar hij heeft het ongeluk kleynfield symdroom en autisme en afwijkingen aan chromosonen te hebben. Dat school gewoon niet te doen is voor dit mannetje en accuut moet stoppen.

De woorden van de arts waren letterlijk dit kind heb zolang op zijn tenen gelopen dat hij moet stoppen.
We gaan het nu anders doen: donny hoeft zich niet aan de wereld aan te passen, de wereld moet zich aan donny aanpassen.

Don komt thuis te lopen en de ontheffing was zo geregeld. Ik met stichting mee opzoek naar een andere dagbesteding……

Maar helaas hij heeft weer de pech want geen enkel dagbesteding is volgens hen geschikt, Hij valt tussen het wal en het schip. Of ik krijg te horen zijn IQ is te laag, En zo zit hij ondertussen al weer ander meer dan 2 jaar thuis.

Dit heeft zoveel ellende veroorzaakt en ik blijf knokken, ik heb ondertussen zoveel verdriet tegenslagen doorstaan dat mijn huwelijk nu in scheiding ligt, en ik met don naar andere gemeente verhuisd ben. De nieuwe vriendjes snappen don niet waardoor hij vaak binnen zit. Want dit is natuurlijk voor don een probleem, vrienden maken en vriendschap onderhouden.

Ik voel me zo in de steek gelaten en stuit nu weer op zo simpel probleem. Wat voor don en mijn zoveel verdriet brengt.
Hij is in juni 16 geworden en zijn brommer staat in de schuur. Maar het certificaat………….
Ik heb vele telefoontjes gedaan, bij CBR kreeg ik te horen mevrouw we maken geen uitzonderingen, stichting mee zou eens kijken(na 2 maanden nog niks gehoord) de rijscholen in mijn buurt zeggen autisme nee mevrouw daar zijn we niet in gespecialiseerd.
geloof me ik huil van binnen, en van buiten zie je niks. Maar ben op, en heb een afschuw van alle instantie’s in dit land. Mijn kind is anders!!! En dat maakt wat hem buiten mijn schuld om heeel erg ongelukkig maakt. Waarom??? Nou geen enkele instantie wil of kan mijn helpen het is te complex. Ik heb sinds een jaar hulp gezocht bij psycholoog en psychiater, ook hun kunnen niks betekenen voor don. Het enige wat me goed doet is dat ik me verhaal kwijt kan en even een luisterend oor heb. Want de gehele situatie heeft mijn een hele eenzame vrouw gemaakt, wanneer “je vroegere vrienden zien dat het niet goed met je gaat” en voor de zoveelste keer moeten aanhoren dat ik het niet meer weet, zijn vrienden opeens geen vrienden meer, Je hoort steeds minder vaak wat van ze en uit eindelijk moet je het helemaal alleen doen.

Sinds een maand heb ik van mijn psychiater medicijnen gekregen, dit wilde ik nooit hebben omdat ik er voor don moet zijn en ik niet als een suffe mama bij wil zitten. Maar ik heb geen keus ik ben zo mezelf kwijt geraakt en als ik me medicijnen neem krijg ik iets rust. Binnenkort gaan we beginnen met traumaverwerking EMDR, omdat deze hele situatie een trauma is geworden voor mijn. Ik zelf zie het niet zo maar zie wel in dat ik niet meer kan geven als ik gedaan heb, En dat ik einde van mijn latijn ben.
Ik hoop dat u wat kan betekenen met mijn probleem.

ik hoop op een reaktie.

Desired solution:

een eerlijke behandeling