My complaint:

Geachte lezer,

op woensdag 6 oktober 2010 om 14:30 uur, heb ik 112 gebeld met het verzoek te hulp te komen bij een ongeval dat mijn zoon overkwam.
Ik heb gezegd dat ik met mijn zoon op de fietsbrug bij Lunetten tussen en spoor en park stond. Dat mijn zoon fietsend met zijn bovenbeen hard tegen de brug gereden was en dat zijn been enorm dik was geworden, dat hij niet kon lopen en dat hij vreselijk pijn had.
Het antwoord bij 112 was dat de ambulance hiervoor niet kwam, dat het niet ernstig genoeg was. Ik moest maar een kennis bellen met een auto.
Let wel: Er werd verder niet geinformeerd naar de leeftijd van mijn zoon, niet verder naar de ernst van het ongeval gevraagd.
Ik was behoorlijk van mijn stuk gebracht, mijn zoon is 23 jaar en heeft mij thuis gebeld omdat hij niet in staat was een stap te zetten en hij had duidelijk erg veel pijn. Ik heb weinig kennisen met een auto (ik heb zelf geen rijbewijs) en die een auto hebben, zijn op hun werk woensdagmiddag. Niemand kan zomaar even vlug komen. Heel toevallig is er een kennis voorbij gekomen, een kennis van hem heeft een grote auto, waarin mijn zoon getild is door hen 2en, zijn been kon hij niet buigen, dus met gestrekt been is hij zittend op de bodem van die grote auto naar het ziekenhuis gebracht. Er zijn foto’s gemaakt omdat de arts in eerste instantie dacht aan een breuk in het bovenbeen. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen en was er uiteindelijk niets gebroken. Maar met een gewone personenauto had mijn zoon niet vervoerd kunnen worden ivm het feit dat zijn been zo dik was geworden en zo pijnlijk dat hij het onmogelijk had kunnen buigen.
Stel dat zijn bovenbeen wel gebroken was geweest, dan was het zeker niet goed geweest om hem zomaar te vervoeren.
Ik wil wijzen op het feit dat er bij 112 erg vlug geconcludeerd werd dat de zaak niet ernstig genoeg was en dat ik het zelf maar op moest lossen. Wellicht omdat ik zei dat ik met mijn zoon was, hebben zij geconcludeerd dat het om een kind zou gaan en dat ik hem wel zou kunnen dragen.
Iedereen die ik het voorval heb verteld, vond dat ik dit moest melden en eigenlijk vind ik mij en mijn zoon in de steek gelaten.
Ik begrijp dat 112 ook wel voor niets gebeld zal worden, maar een paar doortastende vragen zijn wel op zijn plaats bij zo’n telefoongesprek lijkt me. Ik hoop op een reactie van uw kant,

met vriendelijke groet,

Gewenste oplossing

excuses en ik hoop dat duidelijk wordt dat het ernstig kan aflopen als ze zo met hulpvragen omgaan.