My complaint:

Reisverslag 4 daagse busreis Parijs 14 t/m 17 okt 2013

Als je van plan bent om een reisje met Slangenreizen te boeken, neem dan even
de tijd om dit te lezen, dan ben je in ieder geval voorbereid op wat je te wachten kan staan!

Mijn dochter en ik, beide al meerdere keren in Parijs geweest hadden maar één must en dat was dat het hotel zich dicht bij een metro station zou bevinden. We boekten enthousiast dit reisje nadat ons verzekerd was door de vriendelijke dame van Slangenreizen dat het hotel zich aan de rand van het centrum en zeker binnen de metrozone van Parijs zou liggen.
Na een aantal mails ( wijziging opstapplaats en tijden, uiteindelijk werd dit 25 km verder dan eerder aangegeven) kregen we drie dagen voor vertrek ook de gegevens van ons hotel. We vonden op internet geen gegevens over de dichtstbijzijnde metrolijn, maar ach, dat zou wel goed komen dachten we.
Nadat we ’s morgens vroeg ( weliswaar driekwartier later dan gepland) werden opgehaald bleek al snel dat we in Limburg uit de bus moesten omdat er een andere bus met pech langs de weg stond.
Na een tijd wachten op een parking in Limburg kwam de bus waar we dan toch daadwerkelijk onze trip mee naar Parijs zouden gaan maken.
De chauffeur was slecht geluimd en al zwaar op de proef gesteld die ochtend omdat hij ( zo hij later vertelde) zelf een andere bus had moeten regelen waar ook van alles mis mee was.
Er ontstond direct een heftige discussie met drie dames, die kennelijk hadden gereserveerd voor de eerste rij waar nu al mensen zaten die niet van plan leken deze plek af te staan.
De meeste touroperators geven bij boeking al aan dat er geen plek om welke reden dan ook te reserveren valt maar ja, deze mensen hadden dus wel de bevestiging gekregen vanuit Slangenreizen en er ook dik voor betaald!
De chauffeur begon te schelden op de betreffende dames ( oma, moeder en dochter) dat ze niet moesten zeuren en ergens moesten gaan zitten en anders een taxi naar huis moesten nemen. De oma in kwestie werd meteen de mond gesnoerd door de opmerking dat ze niet lang meer te leven had en dus niet zo moeilijk moest doen. Hij zou het bij de eerste stop wel eens gaan bekijken.
Hoewel het niet ons probleem was gingen deze uitlatingen in mijn ogen alle perken te buiten en ook andere mensen waren geshockeerd door deze ruzie.
Uiteindelijk zaten de drie met tranen in hun ogen verspreidt door de hele bus en wilden ze inderdaad alleen nog maar naar huis.
Bij de eerste ( en enige) stop net voor de franse grens heeft Wiel ( zo heette de chauffeur) dan wel nog geregeld dat de oma en kleindochter voorin zaten en de moeder op de bijrijderplek, ‘gezellig’naast hem kon plaats nemen.
Op naar Parijs!
Meteen bij binnenkomst in Parijs, het was inmiddels vier uur in de middag zou er volgens het programma een boottocht plaats vinden. Veel mensen hadden deze bij boeking al gereserveerd en betaald. ‘Onze Wiel’ wist echter niets van dit programma af en was ook niet van plan om in allerijl de tickets te gaan halen. ‘Dat komt morgen wel mevrouwtje zei hij tegen de drie, die dit natuurlijk ook hadden geboekt.
Mijn dochter en ik lieten de verslagen groep mensen die daar doelloos bij de boot stonden maar even voor wat het was en spoedde ons naar de metro om onze vier uurtjes vrije tijd die we hadden zo goed mogelijk te besteden.
We hadden ons voorgenomen om alleen die avond de bus naar het hotel te nemen en dan even te vragen in het hotel ( liever maar niet aan onze chauffeur) waar de metro was. Dan zouden we de rest van de dagen ons eigen plan trekken en het programma van Slangenreizen laten voor wat het was.
Toen we om klokslag acht uur terug bij de bus kwamen bleek dat Wiel het programma van zijn eigen tripje pas net had ontvangen. Van één van de passagiers nota bene.
De lichttoer waar de beste man nu van op de hoogte was werd dus nog even snel gedaan.

Om negen uur op naar het hotel.
Toen was het pas dat mijn bezorgdheid met de minuut toenam.
We waren al een half uur onderweg en al drie Ibis hotels ( die het zouden kunnen zijn) gepasseerd. Maar de bus ging verder en verder.
Ik weet niet welke rand van welk centrum ze bedoelden bij Slangenreizen maar duidelijk werd dat het niet die van Parijs was!!!
We kwamen na écht een uur rijden aan in een stadje en daar wist Wiel absoluut de weg niet. Hij heeft nog een uur door alle woonwijken en weet ik veel gereden voor we bij ‘ons ibis hotel’waren beland.
Inmiddels bleek er al druk te zijn gegoogled door mensen en bleek dit hotel maar liefs 35 km van Parijs te zijn verwijderd.
Het was 11 uur ’s avonds en duidelijk dat we helaas aangewezen zouden zijn op deze bus, in ieder geval om in en uit Parijs te komen de komende dagen…

Tweede dag ’s morgens even een gesprekje aangegaan met ‘onze buschauffeur’ die aanzienlijk vrolijker was dan de dag ervoor.
De man was absoluut overwerkt en vertelde me dat hij alles zelf had moeten regelen, een afgeschreven bus uiteindelijk had moeten nemen om ons op te halen en ver boven zijn rij uren had gezeten die eerste dag. Bovendien was de bus helemaal niet meer geschikt voor zo’n reis en brandde er allerlei lampjes die niet moesten branden. Ik hoopte er maar het beste van.
Om negen uur stapten we in de bus met zijn allen en reden alsmaar in de rondte door wijken, straten, die absoluut niet bestemd waren voor busverkeer.
Wiel wist Parijs niet te vinden en de navigatie was of teveel verouderd of werd niet opgevolgd, dat was me niet helemaal duidelijk maar we waren blij dat we om 11 uur eindelijk bij de Opera afgezet werden en de rest van het programma van die dag zelf konden indelen.
’s Avonds terug naar het hotel om half elf hadden we ons al ingesteld op een lange terugreis en daardoor viel het mee, mede ook omdat Wiel kennelijk een toch betere, begaanbare weg had gevonden die desondanks gewoon lang duurde.

Dag drie hadden mijn dochter en ik besloten om mee door te reizen naar Versailles die ook op het programma stond en die Wiel ons verzekerde te gaan doen.
Moesten alleen eerst nog even naar Disney om de mensen die dat hadden geboekt ( en de kaartjes vooraf al voldaan hadden) heen te brengen.
De drie dames hoorden hier vanzelfsprekend ook bij.
Het ging mis, na een half uur rijden passeerden we zowat ons hotelletje weer. Na een dik uur begon iedereen in de bus zich er mee te bemoeien. En wat bleek?
Onze beste chauffeur had het adres van Disney niet! Wat hij nou precies aan het volgen was op z’n tomtom is me niet duidelijk geworden maar een paar mensen wisten hem zover te krijgen dat ie in ieder geval op de snelweg belandde. Wel in de verkeerde richting bleek even later maar enfin, dat was een kwestie van omdraaien.
Blije kindergezichten toen we dan toch eindelijk na 2 uur rijden bij Disney arriveerde en het alleen nog wachten op de toegangskaarten was. Wiel, die duidelijk geen organiserend talent bezat was driftig aan het zoeken en de drie dames werden al helemaal gek.
Gelukkig. Nadat de hele groep disney gangers zowat een beroerte kreeg had ie ze gevonden en konden ze zich snellen naar de kassa om hun verloren tijd zoveel als mogelijk in te halen.
Op de vraag van iemand of hij ze dan ter compensatie wat later op kon halen die avond zodat ze dan in ieder geval de lichtshow nog konden zien reageerde Wiel geërgerd ‘nee, nee, dat kan niet, dan kom ik te laat terug in Parijs’.
Als hij de mensen was tegemoet gekomen en ze een half uurtje later had opgehaald was er nog ruim anderhalf uur tijd om in Parijs terug te komen geweest. Bovendien was niemand echt blij meer met Slangenreizen en had dit iets van het leed kunnen verzachten.
Enfin, wij waren er nog niet, moesten Versailles nog maar zien te bereiken. Deze route bleek dwars terug door Parijs te gaan waar hij ‘eventjes’een paar mensen nog moest afzetten.
Uiteindelijk waren we om half één dus na een busreis van drieënhalf uur ( in die tijd reis je bijna weer terug naar Nederland! ) bij Versailles aangekomen waar we 2,5 uur vrije tijd kregen om alles te bezichtigen.

Tijdens de rit van Disney naar Versailles ging plots de telefoon.
De wet van Murphy was hier zeker van toepassing want de toegangskaarten van Disney, die Wiel van zijn collega de vorige dag had ontvangen bleken niet te worden geaccepteerd bij de kassa. Ze stonden op de datum van de dag ervoor!!!
Dat was het moment waarop de uitgeputte Wiel begon te huilen van pure frustratie, hij wist dit écht niet en vond het net zo erg als de mensen die daar ( woedend natuurlijk) stonden. Mijn dochter maakte de droge opmerking dat rijden en huilen niet zo’n hele goede combinatie is en toen ik buiten de vijf banen, druk rijdend verkeer zag was ik het stellig met haar eens.
De mensen hebben ter plekke een nieuw entree bewijs moeten kopen waarvan ik hoop dat dit later terug betaald zal worden door Slangenreizen.

Tegen alle verwachting in is de laatste dag goed verlopen en zijn we zonder buspech ( wat heel makkelijk had kunnen gebeuren gezien het aantal rode lampjes die er brandde) of andere toestanden weer goed aangekomen in Nederland.
Onze buschauffeur werd gewisseld in Limburg en verdrietig en zielig vond ik het ook wel dat hij snel en zonder afscheid van ons te nemen de bus verliet. Hij rekende zéker niet op een fooitje, dat was duidelijk.
Het mag duidelijk zijn dat er hoogstwaarschijnlijk niet één reiziger ( inclusief de chauffeur zelf) van deze busreis nog eens zal overwegen zijn keuze op Slangenreizen te laten vallen.

De misleidende belofte van Slangenreizen van een hotel bij het centrum is mijns inziens de grootse veroorzaker van bijna alles wat hier mis is gegaan. Daardoor werden reistijden abnormaal en had niemand de gelegenheid om zijn eigen plan te trekken.
Ik hoop dat ze zich realiseren dat na een aantal van dit soort reisverslagen mensen zich nog eens goed bedenken voordat ze met deze organisatie boeken, hoe leuk de aanbieding ook mag lijken.
En klanten heb je toch nodig lijkt me, anders ben je snel uit de markt!!

Met vriendelijke groet,

M. Jansen

Desired solution:

nvt