My complaint:

Het verhaal van

De Heer Hanief Farzan

Dit is het verhaal van de heer Hanief Farzan. Door zijn ervaringen te delen, hoopt hij misstanden die zijn ontstaan rondom zijn persoon recht te zetten. Ook hoopt hij hiermee andere mensen te informeren die in zo’n zelfde situatie zijn terecht gekomen.
Het is begonnen in 1976. In dit jaar heeft meneer Farzan een banknummer geopend bij een niet genoemde bank. Met dit banknummer en bijbehorende bankpas kon hij geld opnemen, die hij bij zijn dagelijkse boodschappen kon gebruiken.
In de jaren daarna deed de pincode zijn intrede. De oude pas werd ingenomen en er werd een nieuwe pinpas gegeven, met hetzelfde nummer. Maar het bleek dat Farzan tijdens zijn boodschappen zijn pinpas niet kon gebruiken. Wel kon hij bij de bank 150 gulden per dag opnemen.
Hij is met zijn niet-werkende pas teruggegaan naar de bank, en heeft aan de balie zijn probleem uitgelegd. Van de bankmedewerker kreeg hij te horen dat hij met de bankrekening die hij nu had geen transacties uit kon voeren. De oplossing zou zijn dat hij een tweede rekening zou openen die als een elektronische portemonnee zou fungeren. Hierbij hoorde ook een nieuwe bankpas. Voorwaarde bij deze rekening was dat er geld op moest staan.
Er werd de volgende constructie gemaakt; op zijn eerste bankrekening werd zijn salaris gestort. Van deze rekening maakte hij geld over naar de nieuwe elektronische portemonnee, waar hij zijn dagelijkse boodschappen mee kon doen.
In de jaren ’80 is de heer Farzan werkzaam bij een bakkerij. In deze periode krijgt hij last van een hernia, waaraan hij in 1990 aan is geopereerd. Door dit voorval wordt hij medisch afgekeurd voor werk. Sindsdien krijgt hij een uitkering van het Gak.
Farzan is een man die altijd een steun is voor de mensen om hem heen. Hij zal altijd proberen (financieel) bij te staan waar hij kan. Zo ook in 1995, wanneer een goede vriend van Hem, Jaap de Vries, geld nodig heeft voor huishoudelijke apparaten. Farzan besluit om een lening voor zijn vriend af te sluiten bij een leenbank. Op dat moment loopt nog een andere lening waar hij nog 800 gulden voor moet aflossen.
Hij sluit een nieuwe lening af van 5000 gulden. Van dit bedrag geeft hij 4000 gulden aan Jaap de Vries voor de huishoudelijke apparaten. Van de overige 1000 gulden lost hij zijn eerste schuld af van 800 gulden en houdt 200 gulden zelf.
Wanneer Jaap de Vries de mogelijkheid weer had, stortte hij het geleende bedrag van 4000 gulden weer terug naar Farzan op de rekening van zijn elektronische portemonnee.
Dezelfde gunst verleent hij aan meerdere mensen en deze hebben hem ook later weer op dezelfde manier terugbetaald.
In 2001 krijgt de heer Farzan het Guillain-Barré Syndroom, een zenuwaandoening die ontstaat na een auto-immuunreactie na een infectie. Het gevolg is dat hij tien weken verlamd is. Hij wordt opgenomen in een instelling om aan de revalidatie te beginnen. Na een periode van revalidatie lukt het Farzan om met behulp van een rollator een paar meter te kunnen lopen. Hij viert zijn 65e verjaardag in het revalidatiecentrum.
De klachten blijken chronisch te zijn. Hij lijdt aan gedeeltelijke verlamming, is invalide geworden en beweegt zich voort met een scootmobiel sinds 2002.
Gezien het feit dat hij 65 jaar werd, is zijn WAO uitkering omgezet in een AOW en heeft ook geld van de bakkerij gehad. Wegens een tekort moest er een aanvulling bij de sociale dienst worden aangevraagd. Hij heeft toen alle gegevens aan een medewerker van het revalidatiecentrum meegegeven. Deze heeft toen een aanvulling aangevraagd bij de sociale dienst.
In 2003 krijgt de heer Farzan een nieuw huis. Alleen ontstaat er een probleem met de huur; deze is te hoog omdat de huursubsidie niet was verrekend. Er wordt een afspraak met Portaal gemaakt dat hij nog geen huur zou betalen, maar alle rekeningen zou opsparen totdat de subsidie zou worden toegekend. Daarmee zou hij alle verschuldigde huur in één keer betalen. Daarnaast spaarde hij ook elke maand 200 euro voor de huur.
Voor de inrichting van zijn huis had hij 1000 euro van zijn ene bankrekening gestort naar zijn elektronische portemonnee. Daarnaast is hij ook naar de maatschappelijk werker geweest om inrichtingsgeld aan te vragen. Dit werd hem toegewezen en kreeg 2200 euro toegekend. Het zou alleen zes tot acht weken duren voordat het geld op zijn rekening gestort zou worden. Hierop heeft hij 2000 euro geleend bij zijn familie om alvast het huis in te richten. Op drie maart 2003, na een drie dagen verhuizen, zit Farzan in zijn nieuwe huis.
In 2005 krijgt Farzan bericht om zich te melden bij de sociale dienst. Gevraagd wordt om al zijn bankgegevens mee te nemen en zich te melden bij mevrouw Gerritsen. Mevrouw maakt uit de bankrekeningen op dat hij twee inkomens heeft en met opzet twee bankrekeningen heeft aangevraagd om de sociale dienst op te lichten. Hij probeert meerdere keren uit te leggen dat dit niet het geval is, maar krijgt geen gehoor. Hij wordt uiteindelijk drie keer opgeroepen, maar krijgt steeds te horen dat hij de sociale dienst heeft opgelicht. Met als gevolg dat zijn aanvulling wordt stopgezet.
Farzan laat het hier niet bij zitten gaat naar een advocaat in het gebouw Bisonstaete in Maarssen. Deze advocaat stuurt hem door naar een advocaat in Hoog Catherijne Utrecht, namelijk de heer Vrolijk. Hij laat alle papieren zien en geeft duidelijk aan dat er geen sprake is geweest van oplichting, maar een verschuiving van bedragen over twee rekeningen. De advocaat besluit de zaak op zich te nemen en schrijft een brief naar de gemeente Maarssen. Hij krijgt te horen dat wanneer hij na vier weken nog niet vernomen heeft van de gemeente, hij weer terug moest komen naar de advocaat.
Na vijf weken heeft Farzan nog niets vernomen van de heer Vrolijk en besluit naar hem terug te gaan. Bij het advocatenkantoor wordt hij door de heer Vrolijk doorgestuurd naar collega-advocaat mw. Bakker en zegt alle gegevens door hebben gestuurd aan zijn collega, alleen dit blijkt niet zo te zijn. Wederom doet hij weer zijn verhaal en geeft alle gegevens mee aan Bakker.
Mevrouw Bakker regelt een gesprek met ambtenaren van het College van Burgemeester en Wethouders van Maarssen. Hier krijgt hij de kans om zijn kant van het verhaal uit te leggen. Hij legt de situatie uit van de twee passen, maar ook in dit gesprek wordt hij niet geloofd. Al het geld dat hij had opgespaard in verband met de huur en huursubsidie wordt gezien als een tweede inkomen. Ook de leningen die anderen hem terug moesten betalen worden gezien als inkomen.
Hierna moest hij zich, samen met advocate Bakker, bij de rechter verantwoorden. Bakker geeft aan dat alle gegevens al aan de rechter doorgegeven zijn. Farzan neemt dit aan en gaat er tijdens de hoorzitting vanuit dat zijn advocate alle gegevens compleet en correct doorgegeven heeft. Daarom verklaart hij tegen de rechter dat alle informatie die overhandigd is, de waarheid betreft. Later blijkt dat er onjuiste en incomplete gegevens bij de rechter terechtgekomen zijn.
Na zes weken zou hij via advocate Bakker de uitspraak van de rechter te horen krijgen. Maar na acht weken niets gehoord te hebben, belt hij zelf de advocate. Hij vraagt naar de uitspraak, waarop de advocate antwoordt: “U wordt gefeliciteerd”. Farzan vraagt waar hij voor gefeliciteerd wordt, waarop de advocate antwoordt dat hij de zaak gewonnen heeft. Hij vraagt of hij de uitspraak kan ophalen en er wordt gelijk een afspraak gemaakt voor dezelfde dag.
Wanneer hij aankomt bij zijn advocate, zegt zij dat hij toch alles terug moet betalen. Zij wil hem de uitspraak niet geven en geeft aan de zaak verder te zullen afhandelen. Ze meldt ook dat ze een hoger beroep zal tekenen, maar heeft dit uiteindelijk verzuimd te doen. Met als gevolg dat deze zaak nu verlopen is.
De heer Farzan heeft ook bij de nationale ombudsman aangeklopt, maar deze kan niets meer doen omdat er al een uitspraak van de rechter ligt en er geen hoger beroep is aangetekend.
Sinds september 2005 krijgt de heer Farzan geen aanvullende uitkering meer.
Deze ongelukkige loop van omstandigheden heeft ertoe geleid dat Farzan niet meer zelfstandig in zijn huis kan verblijven omdat hij geen geld meer over zou houden voor levensonderhoud. Hij krijgt geen aanvulling meer en heeft nu van zijn dochter iedere maand 225 euro geleend als zijnde levensonderhoudgeld. Hij heeft uiteindelijk in de periode van 2005 tot 2007 een totaalbedrag van 5.400 euro geleend van zijn dochter.
Sinds 2007 ontvangt hij weer een aanvulling van de uitkering. Daaruit moet hij iedere maand 100 euro betalen in verband met het aflossen van de 20.000 euro teveel betaalde uitkering, en daarnaast de schulden bij zijn dochter aflossen.
De heer Farzan is ten onrechte beschuldigd van oplichting en is in zijn eer aangetast. Hij voelt zich nog steeds ten onrechte voor crimineel uitgemaakt. Hij is een oprecht en integer persoon die oplichting en diefstal juist verafschuwt. Het feit dat hij daarvan is beschuldigd valt hem daardoor erg zwaar.
Maarssen is de stad van Farzan. Stelen van zijn eigen stad is een grote zonde. Hij zou dit tot zijn dood nooit kunnen doen.
Hij voelt zich erg machteloos. Hij kan niet slapen en heeft veel last van angst- en woedeaanvallen. Hij draagt een groot gevoel van onrecht met zich mee vanwege de manier waarop hij is behandeld in deze situatie.
Met dit verhaal wil meneer Farzan aangeven hoe kwetsbaar een mens kan zijn hier in Nederland. Hij is gehandicapt en hierdoor niet meer in staat geestelijk en lichamelijk met deze situatie om te gaan. Hij is erg slecht behandeld en er is geen rekening gehouden met zijn medische conditie. Hij heeft geen hulp of bijstand gekregen van de instanties en mensen die hem zouden kunnen helpen.

Ook wil hij aangeven dat iemand die niet op de hoogte is van de wet en regelgeving en daardoor dus afhankelijk is van advocaten, iedereen de dupe kan worden wanneer deze hun werk niet goed doen en er geen maatregelen bestaan om iets tegen deze advocaten te doen.
Hij voelt zich behandeld als een crimineel.

Desired solution:

Dat de waarheid wordt erkend, door de sociale dienst of gemeente Maarssen.